Życie w symulacji. Matrix

Zadaniem filmów jest wywołanie emocji. Czasem jest to radość, smutek, czasem wściekłość, często strach. Był rok 1999. Komputery powoli przyjmowały coraz większą rolę w życiu ludzi, jednak jeszcze mało ludzi wiedziało jak to działają i co jest możliwe więc hakerzy wydawali się bogami tego nowego internetowego świata. W taki świat wprowadza nas Matrix, film który wykorzystuje rodzącą się technologię aby zasiać ziarno niepokoju wśród widzów.


Thomas Anderson żyje z pozoru normalnym życiem. Jest programistą w dużej firmie tworzącej oprogramowanie, spóźnia się do pracy, nie wyróżnia się na tle innych. Jest to jedynie przykrywka dla jego nocnego życia. Nocą staje się hakerem Neo. Pewnego dnia na jego drodze staje tajemniczy Agent Smith, który bardziej niż potajemną działalnością Andersona jest zainteresowany niedawnym spotkaniem hakera z Trinity, hakerką działającą w ruchu oporu. Neo udaje się skontaktować z przywódcą rebeliantów, Morfeuszem. Ten wyjaśnia, że otaczający ich świat jest jedynie symulacją, a rzeczywistość nie jest tak wspaniała jak chciałoby się wierzyć. W prawdziwym świecie ludzie są ledwie bateriami dla superinteligentnych robotów. Morfeusz wierzy, że Neo jest wybrańcem, który zniszczy Matrix i zakończy panowanie maszyn.

matrix_red_blue_pill

Film jest wręcz naszpikowany odniesieniami do religii, filozofii, socjologii i psychologii. Neo jako wybraniec jest ucieleśnieniem zbawiciela, Morfeusz jest jasnym nawiązaniem do mitologicznego boga snu. Matrix bierze swoje korzenie w teorii symulacji Baudrillarda, choć autor twierdzi, że nie taka powinna być jej interpretacja. Fakt, że idealny Matrix nie spełniał swej roli, gdyż ludzie potrzebują wad by świat wydawał się realny. Pokazuje to ciemną stronę ludzkiej psychiki, mówi, że potrzeba wad jest nieodłączną częścią człowieczeństwa, że może to jest powód wojen i przestępczości. Film nie boi się opowiedzieć o coraz to większej roli jaką komputery mają w naszych życiach. Jest trochę jak jedna z przypowieści do których nawiązuje.

Bardzo dużą rolę odgrywa warstwa techniczna filmu i jest jednym z powodów popularności Matrixa. Chyba każdy zna scenę uniku pocisków czy sparodiowaną chodźby w Shreku scenę walki Trinity z agentami. Nie byłoby to możliwe bez komputerów, co jeszcze bardziej wzmacnia przekaz filmu. Podkolorowanie świata rzeczywistego na niebiesko, a Matrixa na zielono, jest nie tylko zabiegiem stylistyczno- estetycznym, ale pomaga rozróżnić widzowi co jest prawdziwe, a co komputerową symulacją.

what-if-i-told-you-that-dreams-can-come-true

Matrix jest (jak Pulp Fiction czy Gwiezdne Wojny) filmem który nie tylko wpisał się w “zbiorową świadomość” kultury, ale również pomagał ją kształtować i kształtuje do dziś. Nie tylko wizualnie, jako źródło memów, lecz również zagadnieniem którym się zajmuje i pytaniami które stawia.

Wpis jest częścią akcji #52najlepszych, czyli próby obejrzenia 52 najlepszych filmów według Internet Movie Database. Pełna lista znajduje się tutaj.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s