Odwiedziny w szpitalu. Lot nad Kukułczym Gniazdem

Filmy opowiadając historie przenoszą nas w najróżniejsze miejsca. Pokazują nam głębię oceanu, spokojne miasteczka, magiczne światy, lub przestrzeń kosmiczną. Lot nad Kukułczym Gniazdem zabiera nas do szpitala psychiatrycznego.

Na pozór spokojne życie pensjonariuszy oddziału psychiatrycznego zmienia się, gdy na trafia tam McMurphy, drobny przestępca, który w chorobie znajduje wymówkę od pracy. Jack Nicholson stworzył fantastyczną kreację bohatera, który trochę na własne żądanie, a trochę wbrew woli został zamknięty w zakładzie psychiatrycznym.

Na pierwszy rzut oka wydaje się że McMurphy nie pasuje do szpitala. Jest bardziej wygadany niż inni pacjenci, nie zgadza się na wprowadzone rutyny, kwestionuje autorytet siostry Ratched. Jest opanowany, potrafi przegadać dyrektora zakładu, wygląda na zirytowanego swoim położeniem, niż na szaleńca. Tym bardziej jego postawa odstaje od innych pacjentów, który naszpikowani lekami nie widzą swojego położenia, a szpital przyjmują jako wybawienie od codziennych problemów. Większość sprawia wrażenie nawet zdrowszych niż McMurphy.

960

Zachowanie mężczyzny pozornie ma wpływ na innych. Nie opierają się, kiedy wywozi ich na ryby, dają się wciągnąć w różne gierki, przyłączają się do niego, gdy chce sprowokować siostrę Ratched by ta pozwoliła im obejrzeć mecz, aż w końcu przyłączają się do libacji którą urządza. Gdy nie ma go na oddziale sprawy wracają do normy. Największy wpływ McMurphy ma na na Bromdna, Indianina uważanego za głuchoniemego. Zawiązuje się między nimi więź, panowie planują ucieczkę, która udaje się, jednak nie w sposób którego życzyłby sobie McMuprhy.

Planowanie ucieczki ze szpitala nie ez przyczyny pokazane jest jak ucieczka z więzienia. Szpital ten bardziej niż zakład psychiatryczny przypomina więzienie. Pacjenci noc spędzają w izolatce, albo przypięci pasami do łóżek, każdy moment ich życia jest z góry ustalony, nawet jest spacerniak z boiskiem do gry w koszykówkę. Służba nie patyczkuje się z pensjonariuszami. Począwszy od okrucieństwa siostry Ratched, przez stosowanie elektrowstrząsów, aż do wykonywani lobotomii na niedopasowującym się pacjencie. Każe to zastanowić nad praktykami psychologicznymi tamtych czasów.

17671635._SX540_

Interesującym elementem jest muzyka. Lekka, zabawna nawet, jakby nie pasująca do opowieści. Spokojne walce i hawajskie brzmienia pasują raczej do opowieści romantycznej, wakacji na plaży, niż do historii dziejącej się w psychiatryku. Mimo to muzyka jest bardzo dobrze wpasowana w film. Podkreśla spokój jaki rządzi w życiu pensjonariuszy szpitala, nadaje lekkości powieści, ale również pokazuje dysonans panujący w życiu bohatera. Pokrywa warstwą lukru wszystkie nieprzyjemności dziejące się w zakładzie, tak jak mury szpitala nie pozwalają wyrwać się naszym bohaterom.

DekGi

Mimo podjęcia ciężkiego tematu film nie przynudza, nie moralizuje, nie jest ciężkim dramatem. Jest to bardziej czarna komedia, czy też komedio-dramat. Dzięki odpowiedniemu tempu, komediowemu talentowi aktorów i świetnej muzyce film ogląda się bardzo łatwo i przyjemnie. A stworzenie takiego filmu nie jest łatwe gdy przy okazji próbuje się przemycić komentarz społeczny, nie tracąc jego brzmienia.

Wpis jest częścią akcji #52najlepszych, czyli próby obejrzenia 52 najlepszych filmów według Internet Movie Database. Pełna lista znajduje się tutaj.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s